Ik stond achter hem en legde mijn arm strak rondom zijn nek. Rustig ademhalend vroeg ik hem genade. Op zijn weigering trok ik mijn onderarm in één beweging naar achter. Hij was uit balans geraakt en viel op de grond van het speelkwartier. Met mijn knie ontnam ik hem de adem door deze op zijn borst te plaatsen. Nogmaals bad ik hem genade. Hij siste, dat ik het niet waard was en dat hij haar de volgende keer op precies dezelfde manier zou behandelen. Mijn knie schoot in reflex naar zijn adamsappel. Hij bad mij mijzelf te verliezen.
Vanavond moest ik na het zien van The Brave One aan dit voorval terugdenken. Zou ik de gerechtigheid willen zoeken in wraakzucht? Met de gedachten spelen de dader iets aan te willen doen, wanneer een geliefde onteerd is? Daadwerkelijk verder gaan dan denken alleen? Getergd zou ik moeten zijn, tot het bot getergd, maar tot mijn eigen ontzetting moest ik bekennen de vraag nog steeds positief te kunnen beantwoorden.
